"آنچه که تو هستی دنیائی را می آفریند که در آن دیگری آنی باشد که تو می بینی"
سارتر در آخرین کتابش که "کلمات" هست ، زندگی خودش رو در دوران کودکی بیان میکنه و دو مرحله زندگی خودش رو که ابتدا " خواندن" و سپس "نوشتن" هست بیان میکنه . سارتر تعبیر "مرگ" رو برای پایان دوران " خواندن" و آغاز دوران "نوشتن" خودش به کار میبره. فکر میکنم برای ما که کم می خوانیم و کم مینویسم جور دیگه ای این تعبیر مصداق داشته باشه و اون پایان دوران "گوش دادن" و آغاز دوران "سخن گفتن" باشه که به تعبیر سارتر "مرگ"!
* جمله سارتر : " من تبعه کشور عقلم."
+
نوشته شده در یکشنبه 25 فروردین1387 توسط امین کسایی
|
